𝘈𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘌𝘯𝘥 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘞𝘰𝘳𝘭𝘥.

:))))

لطفا دوباره بهش توجه کنید🫵

هیچی. هیچی. بعد از این همه سال دیگه چی برام مونده؟ ها؟ دیگه چی تو‌ خونه برام مونده؟ هیچی. فقط شکلات.

یک سری کتاب‌ها هستن که فقط وقتی مشغول خوندن چیز دیگه‌ای هستم شوق خوندنشون در من شعله می‌گیره. انقدر زیاد که تمرکزم رو متزلزل می‌کنه. همه‌ش بهشون فکر می‌کنم، نگاهم می‌چرخه سمتشون و این نیاز که برشون دارم و همون لحظه شروع کنم به خوندن رو زیر پوستم احساس می‌کنم. و من هربار به خودم قول می‌دم وقتی چیزی که در حال خوندنش هستم تموم شد، سراغشون برم، اما وقتی اون لحظه می‌رسه دیگه اثری از اون شوق در من نیست. و من دوباره به سمت دیگه‌ای می‌رم.

میگرن را از من دور کنید.

دوستم داره ویس می‌ده و توی پس‌زمینه صدای آواز خوندن بلبلشون میاد و می‌گه "الان بلبل داره می‌خونه تو دیگه به حرف‌های من توجه نمی‌کنی". بله، نمی‌کنم. خوشحالم که موضوع روشنیه.

روزهای عجیبی‌ان. هرروز در لحظه‌های مختلف یادم میفته که جنگه. هربار که یادم میفته، از نو تعجب می‌کنم که جنگه. دیروز در تماس تلفنی با دوستم از قطع برق و خاموشی آسمون صحبت می‌کردیم، اگر برق‌ها قطع بشه فاجعه‌ست، اما اونطوری ستاره‌ها رو هم می‌شه دید. بهش گفتم این کتاب رو زودتر بخون. اگر برق بره دیگه نمی‌شه خوند. گفت اگر بره روزها می‌خونم. خورشید هست. لحظه‌ی عجیبی بود! من خورشید رو فراموش کرده بودم! اصلا یادم نبود که روزها خورشید هست، حتی اگر برق نباشه. چطور می‌تونم احساس غمی که از فراموشی خورشید داشتم رو در کلمات بیان کنم؟ چند نفر متوجه ضرورت این داستان می‌شن که فردی در شهر، خورشید رو فراموش کرده بود!
گاهی حس می‌کنم فقط پاهام روی زمین هستن و خودم این‌جاها نیستم. روزهای عجیبی‌ان.