Qizingiz yozdi...

«Ўғилларимни уйли қилдим»,«катта ўғил наварамгача уй солганман!»

Нега шундоқ ҳам кучли бўлган, ўзи уй қила оладиган ўғилга уй солиниб, қиз шўрлик биргина бошпанасиз қолмаслик учун калтак остида яшашга мажбур қилинар экан?!

Эсимда, қишлоғимизда бир ёлғиз ўғил, отадан қолган, ўзи бир дона мих қоқмаган дабдабали ҳовлида яшарди.

Кичкина синглиси жуда ноинсоф одамга тушиб қолиб, маълум муддат болалари билан ота ҳовлига сиғинишга мажбур бўлган. Ака жанавор хотини билан шу синглисини амаллаб кетказиш учун бошига солмаган куни қолмаганди.

Бир сафар ўша ҳовлига ўйнаб чиққанимда турмуши ўхшамай турган опа: "Ўғлимга узиб егани қўйишмади-ю, ўша гилос дарахтини дадам билан ўзим эккандим", - деганди.

Унчалик тушунмасам ҳам, хафа бўлиб кетгандим.

Шу кунларда бир танишим болалари билан бошпанасиз сарсон, дадаси эса ўғил неварасигача ҳовли қилган.

Мезонларимизни ҳеч тушунмайман.

@qizingizyozdi

Tan olish qiyin, lekin aslida har narsani haddan ziyod anglashga urinish bir xastalikdir.

Bu, bir voqeani shunchaki boshdan kechirish o‘rniga, uni zehnan minglab bo‘laklarga bo‘lib tashlashdir.

Bir gulning shunchaki go‘zalligidan zavqlanish o‘rniga, uning bir kun kelib so‘lishini o‘ylashdir.

Bir samimiy tabassumni shunchaki his qilish o‘rniga, uning zamiridagi ehtimoliy sabablarni so‘roqqa tutishdir.

Bu qarash har bir boshlanish ortida muqarrar bir yakunni ko‘rishga aylanadi.

Bu dastlab bir boylik, teranlikdek tuyulsa-da, hayotni to‘laqonli his qilish yo‘lida katta to‘siqqa aylanishi mumkin.

Haqiqiy donolik har narsani tahlil qilishda emas, balki ba’zi narsalarni boricha qabul qila olishdadir.

Hayot har bir tafsiloti anglab yetilishi kerak bo‘lgan tenglama emas.

Ba’zan eng to‘g‘ri yo‘l chuqur tahlildan voz kechib, shunchaki his qilish, yashash va ayni lahzaning o‘ziga ishonishdir.

©Fyodor Dostoyevskiy, “Yer ostidan maktublar”

@qizingizyozdi

#thinkingoutloud
Va oxirida odamlar sendan nimani kutsa, shuni xohlaydigan bo‘lib qolasan.

Kamiga o‘sha narsani o‘zim istayman deb o‘ylaysan.

Dunyoga qaraysan, lekin boshqalarning ko‘zi bilan.

Yolg‘iz qolganingda ham seni ichki senzura (self-censorship) nazorat qiladi.

Yerning tortishish kuchimi (gravitation) kuchliroq, muhitning o‘ziga tortish kuchimi, bilmaysan.

Balki uni «yutib yuborish kuchi» deyish kerakdir?

Kimdan taʼsirlanishingni ehtiyot bo‘lib tanla, chunki odam-odamdan rang oladi. Busiz iloji yo‘q.

Insonning insonga taʼsiri mana shu o‘rindadir.

@qizingizyozdi

Munosabatlar, ekstrovertlar bilan osonroq boshlansa ham, introvertlar bilan sifatliroq davom etadi.

***
Ko‘ngildagidek chiqishini xohlasang, o‘zing qil.

***
O‘qitish eng qiyin mavjudot — o‘qituvchining o‘zidir.

@qizingizyozdi

Agar muhabbat faqat mehnat bilan hosil bo‘lganda edi, hayvonlar ichida sevimlisi ohu yoki mushuk emas, eshak bo‘lardi.

Mehr-muhabbat — rizqdir.

Rizqning taqsimotiga esa aralashib bo‘lmaydi.

@qizingizyozdi

Gohida Qur’on yodlayotgan talabalar «O‘zimga o‘qib bergandim, keyingi darsga o‘tib ketaveraman. Xato chiqmadi, chiqsa, bilardim», deyishlarini kuzatamiz.

Rostdan shundaymi?

«Qori» deb Qur’oni karimni yod olib, yodlaganlarini muqri’dan (Qur’on o‘qituvchi ustozdan) o‘tkazgan, unga eshittirgan kishiga aytiladi.

Agar to‘g‘ri yod olgan bo‘lsa, ustoz uni tasdiqlaydi. Bu tajvid ilmida — «taqrir» deyiladi.

Agar xato yodlagan bo‘lsa, to‘g‘rilab qo‘yadi. Bu esa, «tas’hih» deyiladi.

Agar kishi Qur’onni to‘liq yod olib, keyin qolgan barcha qiroatlarni ham yod olib, suvdek ichib yuborsa ham, agar ularni Qur’on ustozidan o‘tkazmagan, ustozsiz o‘zlashtirgan bo‘lsa, qori deyilmaydi.

Bu gap «Ulumul Qur’on» kitobining «Qiroatlar va qorilar» bobida yuqoridagi gap qoida sifatida keltiriladi.

Chunki, Alloh taolo Payg‘ambariga: «Sizga kitob beraman, o‘zingiz o‘qib oling», demagan. Balki u kishiga ustoz vositasida o‘rgatgan.

Qorilarning birinchisi sollallohu alayhi vasallam Qurʼonni ustozdan (Jabroildan) eshitib qabul qilganlar, so‘ng unga o‘qib berganlar.

Bu narsa butun ummatga Qurʼon yodlash namunasi bo‘lib qolgan. Qolaversa, yodlash ishi oldin bu yo‘lni bosib o‘tgan, uslubni biluvchi kishilar bilan barakali bo‘ladi.

Shuningdek, kishi o‘qiyotganda o‘zining hamma xatosini sezmaydi. Xato emas deb bilganlari ham katta ehtimol to‘g‘ri bo‘lmasligi mumkin.

Kimdir shu tarzda yod olgan bo‘lsa, o‘zini qori sifatida tanitmasligi, yodlaganini ustozga o‘qib berib, undan tasdiqlatib olishga harakat qilishi zarur.

Alloh taolo Kalomini talab qilib yurgan barchaga yengilliklar bersin✨

@qizingizyozdi

Odam o‘ziga bahoni baland qo‘ygandan ko‘ra, sifati va qiymatini oshirgani maʼqul.

Tajvidda «التجويد على السامع» dеgan qoida bor — «Kishining Qurʼonni qanday o‘qishi, uni eshitganning bеrgan bahosiga ko‘ra (belgilanadi)», dеgani.

Yaʼni, odam o‘zini o‘zi baholamaydi. Bahoni baholashga qodir, xolis va tajribali odam beradi.

Borini boricha aytgan odamdan o‘pkalash, ko‘ngil uchun yo‘q narsalar bilan maqtaydiganlarga ishonish, o‘zida yo‘q narsa bilan sifatlanishni sеvish — ixtiyoriy aldanishdir.

Qurʼoni karimda bunday kishilar:
        {وَيُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا}
«Qilmagan narsalariga maqtalishni suyadiganlar»* dеb nomlanadi.

Bizni xatolarimizni tekshirish saviyasida bo‘lmagan, ishqiboz kishilarning madhlari aldab qo‘ymasin.

Inson chindan o‘sishni, oldinga siljishni istasa, kamchiliklarini qabul qilishi, xolis (!) va mutaxassis (!) kishi bildirgan mulohazaga quloq tutib, o‘z ustida ishlashi kеrak.

Tajviddami, boshqa narsadami, to‘g‘rilanish — kamchilikni tan olishdan boshlanadi, doimo.

*Oli Imron/188

@qizingizyozdi